میوه خشک میوهای است که بخش عمدهای از آب اولیه آن قبل از پختن یا خوردن به خودی خود حذف شده است. خشک کردن ممکن است به صورت طبیعی، توسط آفتاب، با استفاده از دستگاههای خشککن صنعتی یا با خشک کردن انجمادی انجام شود. میوه خشک سابقه طولانی در استفاده دارد که به هزاره چهارم قبل از میلاد در بینالنهرین برمیگردد و به دلیل طعم شیرین، محتوای غذایی و ماندگاری طولانی آن ارزشمند است.
در قرن بیست و یکم، مصرف میوه خشک در سراسر جهان گسترده شده است. تقریباً نیمی از میوههای خشک فروخته شده کشمش هستند و پس از آن خرما، آلو، انجیر، زردآلو، هلو، سیب و گلابی قرار دارند.[3] به این میوهها، میوههای خشک “متعارف” یا “سنتی” گفته میشود: میوههایی که در آفتاب یا در خشککنهای تجاری خشک شدهاند. بسیاری از میوهها، مانند کرنبری، بلوبری، گیلاس، توت فرنگی و انبه، قبل از خشک شدن با یک شیرینکننده (مثلاً شربت ساکارز) دم میشوند. برخی از محصولاتی که به عنوان میوه خشک فروخته میشوند، مانند پاپایا، کیوی و آناناس، اغلب میوههای شیرین هستند.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.